fbpx

Ons verhaal

Ons. Wij. Rob en Renske. Soof, onze hond, heeft een niet ter zake doende rol, maar zij is een vermelding meer dan waard. Rens en ik waren beiden ZZP’er. Ieder trotse ouder van twee (volwassen) kinderen. We woonden in Breda en waren op zich tevreden met het leven. We hadden onze opdrachtgevers, Rob als makelaar onroerend goed en als ‘life coach’ en Renske als schrijfster/publiciste en fotografe. Het leven was zeker niet slecht.

Toch voelden wij een stil verlangen om een avontuur aan te gaan. Te bezien of we met onze fysieke, geestelijke, spirituele en sociale vaardigheden een nieuw leven zouden kunnen opbouwen in een land waar de zon vaker schijnt en waar de het tempo net wat lager ligt dan in Nederland. Minder prikkels. Geen lange grijze, koude winters meer. Geen ellenlange files en wachttijden. Geen prestatiedruk en geen uiterlijk vertoon. Gewoon wakker worden in de natuur en met de zon op je gezicht. Zachte winters en milde zomers. Over het algemeen lieve en warme mensen. Rust en stilte. En dit dan mogen delen met anderen. Mensen die ook aan een dergelijk leven willen ruiken. Mensen die, net als wij, behoefte hebben aan ontspanning, stilte, bezinning, warmte, liefde en rust.

Maar durfden we wel zo’n wending aan ons leven te geven? Per slot van rekening wonen alle vier onze kinderen nog in Nederland. En onze vrienden. Onze familie. Onze opdrachtgevers.
Alles wat we kennen bevond zich in Nederland en met name in een cirkel van 30 kilometer rondom Breda. Dat lijkt heel comfortabel maar voor ons was dat tegelijkertijd heel benauwend.
Ik (Rob) heb het stukje A27 tussen knooppunt St. Annabosch en knooppunt Hooipolder wellicht al 5000 keer gereden. Daarnaast, rijden van knooppunt naar knooppunt is geen pretje.

Ja, we hebben veel gereisd en gezien van deze wereldbol. Zelfs beiden een tijd in het buitenland gewoond maar om definitief de ‘comfortzone’ Nederland te verlaten? Dat is andere koek!
Toch besloten we voorzichtig om serieus naar andere plekken in Europa te gaan kijken. Plekken die we nog niet kenden. Wegen die we nog niet gegaan waren. Geen knooppunten maar rustpunten!

Al snel kwamen we in Portugal terecht. Meer specifiek de Costa da Prata. Kort gezegd: liefde op het eerste gezicht! Prachtige stranden langs de ruige Atlantische kust. Weinig toerisme (behalve dan van de Portugezen zelf omdat zij de gekte van de Algarve ontvluchten). Prachtige natuur en rust. Oude historische plaatsjes. Meer dan genoeg te doen. Maar vooral gewoon Portugal. Zonder hoogbouw langs overvolle stranden. Lieve mensen die de tijd voor je nemen. Uitzichten. Fantastisch klimaat.

We besloten om niet de nadruk te leggen op de bezwaren van emigratie maar vooral de nadruk te leggen op de mogelijkheden. De uitdaging van het opbouwen van een nieuw leven in een land wat we nog helemaal mogen ontdekken. Positief kijken in plaats van negatief. Wel realistisch en gezond kritisch, maar vooral vanuit het perspectief van uitdaging en mogelijkheden.

Dit plan nam een vlucht toen we op Quinta Sao Domingos stuitten. Een kleinschalig paradijs. En dat op een toplocatie. Voilá. Acht maanden later woonden we in Sao Domingos aan de Portugese Zilverkust. A dream come true! We noemden ons resortje Villa Sophia, naar  Soof, onze Portugese zwerfhond. Leuk toch!

We gaan er voor de volle honderd procent voor en we genieten. Genieten van deze wending in ons leven, waardoor we ons bloed weer voelen stromen. We doen beiden waar ons hart ligt en dat voelt buitengewoon goed.

Geniet mee en wees welkom!

Lieve groet,

Rob en Renske